29 Ιουλίου 1905
Από την ιταλική λέξη “brindisi” και την ισπανική “brindis” που σημαίνει “πρόποση”.
Είναι ένα τραγούδι για προπόσεις ή για κρασοκατάνυξη του Turiddu (τενόρου) με χορωδιακό ρεφρέν. Προέρχεται από την μονόπρακτη όπερα “Cavalleria Rusticana” του Pietro Mascagni (1863-1945), σε κείμενα G. Menasci και G. Targioni-Tozzatti, βασισμένα στο δράμα (1884) του Ιταλού νοβελίστα Giovanni Verga (1840-1922), που είναι εμπνευσμένο από σύντομο διήγημα του (1880). Η πρεμιέρα της δόθηκε στην Ρώμη (Teatro Costanzi) στις 17 Μαίου 1890. Κέρδισε το α’ βραβείο σε διαγωνισμό για μονόπρακτες όπερες που οργανώθηκε από τον μουσικό εκδότη Eduardo Sonzogno το 1889 και έθεσε τα θεμέλια στο στυλ “verismo” (ρεαλισμός) της όπερας.
Ο Caruso ηχογράφησε την σύνθεση “Viva il vino”, ή “Brindisi”, ή “Intanto amici…Viva il vino (Brindisi)”, στις 27 Φεβρουαρίου 1905.
H “Cavalleria rusticana” προβλήθηκε στην Ελλάδα το 1953 ως “Καβαλερία Ρουστικάνα” σε σκηνοθεσία του Ιταλού Carmine Gallone που ειδικεύτηκε στις όπερες. Πρωταγωνιστές οι: Anthony Quinn, Kerima, May Britt, Ettore Manni, Umberto Spadaro, Virginia Balestrieri, κα. Ακούγεται η φωνή του Tito Gobbi.
Άλλες κινηματογραφικές εκδοχές ήταν του Ιταλού Amleto Palermi (1939) με τους Luigi Almirante, Leonardo Cortese, Doris Duranti, Carlo Ninchi, Isa Pola, Carlo Romano, Bella Starace Sainati.
Επίσης γυρίστηκαν ταινίες με τον ίδιο τίτλο που υπέγραψαν ο μαέστρος Herbert Von Karayan (1968) και ο σκηνοθέτης Franco Zeffirelli (1982).
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
5.SOLENNE IN QUEST’ ORA (“Forza del destino”)
30 Ιουνίου 1906
Ντουέτο από την τρίτη πράξη της όπερας “La forza del destino” του Giuseppe Verdi (1813-1901), όπου ο Alvaro (τενόρος) και ο Carlo (βαρύτονος) ορκίζονται αιώνια φιλία. Η “Δύναμις του πεπρωμένου” αποτελείται από τέσσερις πράξεις. Τα κείμενα είναι του Francesco Maria Piave (1810-76), βασισμένα στο δράμα “Don Alvaro, o la fuerza del sino” (1835) του Ισπανού ποιητή και δραματουργού Angel de Saavedra Ramirez de Banquedano, Δούκα του Rivas (1791-1865) και σε μια σκηνή από το δράμα του Friedrich von Schiller (1759-1805) “Wallensteins lager” (1798). Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στην Αγία Πετρούπολη, στις 10 Νοεμβρίου 1862.
Ο Caruso το ηχογράφησε με τον βαρύτονο Antonio Scotti στις 13 Μαρτίου 1906.
Η όπερα “La forza del destino” έγινε ταινία το 1950 (ιταλική παραγωγή) σε σκηνοθεσία Carmine Gallone με πρωταγωνιστές τους: Nelly Carradi, Tito Gobbi, Silvana Pampanini κα. Χρησιμοποιήθηκαν οι φωνές των Fausto Tomei, Caterina Mancini, Tito Gobbi, Galliano Masini, Giulio Neri. Στην Ελλάδα το φιλμ προβλήθηκε με τίτλο “Η δύναμις του πεπρωμένου”.
Ντουέτο από την τρίτη πράξη της όπερας “La forza del destino” του Giuseppe Verdi (1813-1901), όπου ο Alvaro (τενόρος) και ο Carlo (βαρύτονος) ορκίζονται αιώνια φιλία. Η “Δύναμις του πεπρωμένου” αποτελείται από τέσσερις πράξεις. Τα κείμενα είναι του Francesco Maria Piave (1810-76), βασισμένα στο δράμα “Don Alvaro, o la fuerza del sino” (1835) του Ισπανού ποιητή και δραματουργού Angel de Saavedra Ramirez de Banquedano, Δούκα του Rivas (1791-1865) και σε μια σκηνή από το δράμα του Friedrich von Schiller (1759-1805) “Wallensteins lager” (1798). Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στην Αγία Πετρούπολη, στις 10 Νοεμβρίου 1862.
Ο Caruso το ηχογράφησε με τον βαρύτονο Antonio Scotti στις 13 Μαρτίου 1906.
Η όπερα “La forza del destino” έγινε ταινία το 1950 (ιταλική παραγωγή) σε σκηνοθεσία Carmine Gallone με πρωταγωνιστές τους: Nelly Carradi, Tito Gobbi, Silvana Pampanini κα. Χρησιμοποιήθηκαν οι φωνές των Fausto Tomei, Caterina Mancini, Tito Gobbi, Galliano Masini, Giulio Neri. Στην Ελλάδα το φιλμ προβλήθηκε με τίτλο “Η δύναμις του πεπρωμένου”.
6. RACCONTO DI RODOLFO (“La Boheme”)
28 Ιουλίου 1906
Rodolfo είναι ο Μποέμης ποιητής (τενόρος),ερωτευμένος με την Mimi, στην όπερα “La boheme” του Giacomo Puccini (1858-1924). H “Αφήγηση (ρεσιτάλ) του Rodolfo” ή “Che gelida manina”, όπως έγινε γνωστό, είναι από την πρώτη πράξη της όπερας σε κείμενα των Giuseppe Giacosa (1847-1906) και Luigi Illica (1857-1919), που βασίστηκαν στο μυθιστόρημα “Scenes de la vie de Boheme” (1847-49) του Henri Murger (1822-61). Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στο Τουρίνο (Teatro Regio) την 1 Φεβρουαρίου 1896.
Ο Caruso το ηχογράφησε στις 11 Φεβρουαρίου 1906.
Η όπερα “La Boheme” έγινε αρκετές φορές ταινίες. Το 1926 (παραγωγή των ΗΠΑ) με τους Lillian Gish, John Gilbert, Ranee Adoree, Edward Everett Horton, Roy D’Arcy, κ.α. Σκηνοθέτης ο King Vidor.
Το 1988 ξαναγυρίστηκε από τον Luigi Comencini με τους Barbara Hendricks, Luca Canonici, Jose Carreras (μόνο η φωνή του), Angela Maria Blasi, Gino Quilico. Ήταν μια γαλλο-ιταλική παραγωγή.
Στην Ελλάδα προβλήθηκαν τέσσερις άλλες εκδόσεις: “Μποέμ” (Mimi) το 1935, “Μποέμ” (La vie de boheme) το 1942 από τον Marcel L’Herbier (συμπαραγωγή Γαλλίας-Ιταλίας) με τους Suzy Delair, Louis Jourdan κ.α., “Μια αγάπη που έσβησε” (Addio, Mimi) το 1947, “Μποέμ” (La Boheme) το 1965 από τον Franco Zeffirelli (ελβετική παραγωγή), “Μποέμικη ζωή” (La vie de Boheme) το 1992 από τον Aki Kourismaki (συμπαραγωγή Γαλλίας-Ιταλίας-Σουηδίας-Φινλανδίας).
Rodolfo είναι ο Μποέμης ποιητής (τενόρος),ερωτευμένος με την Mimi, στην όπερα “La boheme” του Giacomo Puccini (1858-1924). H “Αφήγηση (ρεσιτάλ) του Rodolfo” ή “Che gelida manina”, όπως έγινε γνωστό, είναι από την πρώτη πράξη της όπερας σε κείμενα των Giuseppe Giacosa (1847-1906) και Luigi Illica (1857-1919), που βασίστηκαν στο μυθιστόρημα “Scenes de la vie de Boheme” (1847-49) του Henri Murger (1822-61). Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στο Τουρίνο (Teatro Regio) την 1 Φεβρουαρίου 1896.
Ο Caruso το ηχογράφησε στις 11 Φεβρουαρίου 1906.
Η όπερα “La Boheme” έγινε αρκετές φορές ταινίες. Το 1926 (παραγωγή των ΗΠΑ) με τους Lillian Gish, John Gilbert, Ranee Adoree, Edward Everett Horton, Roy D’Arcy, κ.α. Σκηνοθέτης ο King Vidor.
Το 1988 ξαναγυρίστηκε από τον Luigi Comencini με τους Barbara Hendricks, Luca Canonici, Jose Carreras (μόνο η φωνή του), Angela Maria Blasi, Gino Quilico. Ήταν μια γαλλο-ιταλική παραγωγή.
Στην Ελλάδα προβλήθηκαν τέσσερις άλλες εκδόσεις: “Μποέμ” (Mimi) το 1935, “Μποέμ” (La vie de boheme) το 1942 από τον Marcel L’Herbier (συμπαραγωγή Γαλλίας-Ιταλίας) με τους Suzy Delair, Louis Jourdan κ.α., “Μια αγάπη που έσβησε” (Addio, Mimi) το 1947, “Μποέμ” (La Boheme) το 1965 από τον Franco Zeffirelli (ελβετική παραγωγή), “Μποέμικη ζωή” (La vie de Boheme) το 1992 από τον Aki Kourismaki (συμπαραγωγή Γαλλίας-Ιταλίας-Σουηδίας-Φινλανδίας).
7.IDEALE
13 Απριλίου 1907
Ο Ιταλός συνθέτης Sir Francesco Paolo Tosti (1846-1916), αφού δίδαξε τραγούδι στην Βασίλισσα Μαργαρίτα της Ιταλίας, εγκαταστάθηκε το 1880 στο Λονδίνο και έγινε δάσκαλος τραγουδιού της βασιλικής οικογένειας. Για τις υπηρεσίες του αυτές του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ιππότη το 1908. Έγραψε πολλά τραγούδια με ιταλικούς, γαλλικούς και αγγλικούς στίχους, που τα περισσότερα έγιναν επιτυχίες στους Βικτωριανούς χρόνους. Ανάμεσα στις πιο γνωστές δημιουργίες του είναι τα “Goodbye” (Addio), “La Serenata”, “Mattinata” και “Ideale”. Οι στίχοι του τελευταίου ανήκουν στον C. Errico.
Η ηχογράφηση του Caruso έγινε στις 30 Δεκεμβρίου 1906.
To 1960 o Mario Lanza το περιέλαβε στο άλμπουμ του: “Mario Lanza sings Caruso favorites”, που ολοκληρώθηκε ένα χρόνο πριν στη Ρώμη.
Ο Ιταλός συνθέτης Sir Francesco Paolo Tosti (1846-1916), αφού δίδαξε τραγούδι στην Βασίλισσα Μαργαρίτα της Ιταλίας, εγκαταστάθηκε το 1880 στο Λονδίνο και έγινε δάσκαλος τραγουδιού της βασιλικής οικογένειας. Για τις υπηρεσίες του αυτές του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ιππότη το 1908. Έγραψε πολλά τραγούδια με ιταλικούς, γαλλικούς και αγγλικούς στίχους, που τα περισσότερα έγιναν επιτυχίες στους Βικτωριανούς χρόνους. Ανάμεσα στις πιο γνωστές δημιουργίες του είναι τα “Goodbye” (Addio), “La Serenata”, “Mattinata” και “Ideale”. Οι στίχοι του τελευταίου ανήκουν στον C. Errico.
Η ηχογράφηση του Caruso έγινε στις 30 Δεκεμβρίου 1906.
To 1960 o Mario Lanza το περιέλαβε στο άλμπουμ του: “Mario Lanza sings Caruso favorites”, που ολοκληρώθηκε ένα χρόνο πριν στη Ρώμη.
8. O SOAVE FANCIULLA (“La Boheme”)
27 Ιουλίου 1907
Το “O soave fanciulla” είναι το ερωτικό ντουέτο μεταξύ του Rodolfo (τενόρου) και της Mimi (υψίφωνου) στο τέλος της πρώτης πράξης της όπερας του Giacomo Puccini “La Boheme”, αφού προηγήθηκε το “Che gelida manina”.
Η όπερα έχει τέσσερις πράξεις, σε κείμενα των Giuseppe Giacosa (1847-1906) και Luigi Illica (1857-1919), οι οποίοι βασίστηκαν στο μυθιστόρημα “Scenes de la vie de Boheme” (1847-49) του Henry Murger (1822-61). Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στο Τουρίνο (Teatro Regio) την 1η Φεβρουαρίου 1896.
Το “O soave fanciulla” (“Εσύ γλυκύτατη παρθένα”) ηχογράφησε ο Caruso στις 24 Μαρτίου 1907 μαζί με τη Nellie Melba (Helen Mitchell), περίφημη υψίφωνο της όπερας, που πήρε το καλλιτεχνικό της όνομα από την γενέθλια πόλη της (Μελβούρνη της Αυστραλίας). Η Melba έγινε διάσημη χάρη στις εμφανίσεις της στην Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης και σ’όλη την Ευρώπη. Ο ρόλος της Mimi ήταν ο πιο διάσημος της καριέρας της. Πέθανε σε ηλικία 69 χρονών στις 23 Φεβρουαρίου 1931.
Το “O soave fanciulla” είναι το ερωτικό ντουέτο μεταξύ του Rodolfo (τενόρου) και της Mimi (υψίφωνου) στο τέλος της πρώτης πράξης της όπερας του Giacomo Puccini “La Boheme”, αφού προηγήθηκε το “Che gelida manina”.
Η όπερα έχει τέσσερις πράξεις, σε κείμενα των Giuseppe Giacosa (1847-1906) και Luigi Illica (1857-1919), οι οποίοι βασίστηκαν στο μυθιστόρημα “Scenes de la vie de Boheme” (1847-49) του Henry Murger (1822-61). Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στο Τουρίνο (Teatro Regio) την 1η Φεβρουαρίου 1896.
Το “O soave fanciulla” (“Εσύ γλυκύτατη παρθένα”) ηχογράφησε ο Caruso στις 24 Μαρτίου 1907 μαζί με τη Nellie Melba (Helen Mitchell), περίφημη υψίφωνο της όπερας, που πήρε το καλλιτεχνικό της όνομα από την γενέθλια πόλη της (Μελβούρνη της Αυστραλίας). Η Melba έγινε διάσημη χάρη στις εμφανίσεις της στην Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης και σ’όλη την Ευρώπη. Ο ρόλος της Mimi ήταν ο πιο διάσημος της καριέρας της. Πέθανε σε ηλικία 69 χρονών στις 23 Φεβρουαρίου 1931.
9. VESTI LA GIUBBA (“I Pagliacci”)
10 Αυγούστου 1907
Η πρώτη επιτυχία του Caruso στις ΗΠΑ ήταν το “Vesti la giubba” τον Μάιο του 1904 (ηχογράφηση της 14 Φεβρουαρίου 1904).
Ακριβώς τρία χρόνια αργότερα, στις 17 Μαίου 1907, ξαναηχογραφεί την άρια του τενόρου Canio από την πρώτη πράξη της όπερας “I Pagliacci” του Ruggiero Leoncavallo (1857-1919).
Η δίπρακτη όπερα σε κείμενα του συνθέτη, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μιλάνο (Teatro dal Verme) στις 21 Μαίου 1892.
Ο Caruso ηχογράφησε για πρώτη φορά το “Vesti le giubba” στο Μιλάνο στις 30 Νοεμβρίου 1902. Η τρίτη ηχογράφηση (1907) ήταν η εμπορικότερη ξεπερνώντας το ένα εκατομμύριο πωλήσεων.
Η πρώτη επιτυχία του Caruso στις ΗΠΑ ήταν το “Vesti la giubba” τον Μάιο του 1904 (ηχογράφηση της 14 Φεβρουαρίου 1904).
Ακριβώς τρία χρόνια αργότερα, στις 17 Μαίου 1907, ξαναηχογραφεί την άρια του τενόρου Canio από την πρώτη πράξη της όπερας “I Pagliacci” του Ruggiero Leoncavallo (1857-1919).
Η δίπρακτη όπερα σε κείμενα του συνθέτη, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μιλάνο (Teatro dal Verme) στις 21 Μαίου 1892.
Ο Caruso ηχογράφησε για πρώτη φορά το “Vesti le giubba” στο Μιλάνο στις 30 Νοεμβρίου 1902. Η τρίτη ηχογράφηση (1907) ήταν η εμπορικότερη ξεπερνώντας το ένα εκατομμύριο πωλήσεων.
10. IN TERRA SOLO (“Don Sebastiano”)
11 Απριλίου 1908
“Deserto in terra” είναι ο επίσημος τίτλος του “In terra solo” από την όπερα του Gaetano Donizetti (1797-1848) “Dom Sebastien” ή “Don Sebastiano” (1843).
Ο Ιταλός συνθέτης έγραψε κυρίως όπερες, όπως “Anna Bolena” (1830), “L’elisir d’amore” (1832), “Lucia di Lammermoor” (1835), “Don Pasquale” (1843).
Ο Caruso ηχογράφησε άριες και από τις άλλες όπερες του Donizetti όπως “Don Pasquale”, “Il duca d’Alba”, “L’elisir d’amore”, “La favorita”, “Lucia di Lammermoor”.
Το “In terra solo” ηχογράφησε δύο φορές ο Caruso, την ίδια μέρα, στις 10 Ιανουαρίου 1908. Η πρώτη ηχογράφηση διαρκεί 4’19 και η δεύτερη 3’20.
“Deserto in terra” είναι ο επίσημος τίτλος του “In terra solo” από την όπερα του Gaetano Donizetti (1797-1848) “Dom Sebastien” ή “Don Sebastiano” (1843).
Ο Ιταλός συνθέτης έγραψε κυρίως όπερες, όπως “Anna Bolena” (1830), “L’elisir d’amore” (1832), “Lucia di Lammermoor” (1835), “Don Pasquale” (1843).
Ο Caruso ηχογράφησε άριες και από τις άλλες όπερες του Donizetti όπως “Don Pasquale”, “Il duca d’Alba”, “L’elisir d’amore”, “La favorita”, “Lucia di Lammermoor”.
Το “In terra solo” ηχογράφησε δύο φορές ο Caruso, την ίδια μέρα, στις 10 Ιανουαρίου 1908. Η πρώτη ηχογράφηση διαρκεί 4’19 και η δεύτερη 3’20.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
